Diyet dünyasının en popüler ve bazen de en çok manipüle edilen cümlesidir: "Ne yesem kilo alıyorum, su içsem yarıyor!" İlk bakışta bir bahane gibi görünse de, moleküler biyoloji çalışmaları bu feryadın arkasında gerçek bir genetik zemin olabileceğini gösteriyor. Bilim dünyasında "obezite geni" olarak bilinen FTO (Fat Mass and Obesity Associated) geni, bireylerin iştah kontrolü, doymuş yağlara eğilimi ve hatta ödül mekanizmaları üzerinde doğrudan söz sahibidir.
FTO geninin belirli bir varyasyonunu taşıyan bireyler, akranlarına kıyasla açlık hormonu olan grelini daha yüksek seviyelerde salgılama eğilimindedir. Bu durum, kişinin biyolojik olarak sürekli bir açlık hissetmesine, porsiyon kontrolü sağlamakta zorlanmasına ve özellikle yüksek kalorili, yağlı gıdalara karşı koyamamasına neden olur. Yani yan masadaki arkadaşınız iki dilim pizzayla doyup masadan kalkarken, sizin üçüncü dilimi canınızın çekmesi sadece iradesizlik değil, genlerinizin hipotalamusa yazdığı hatalı bir iştah kodudur.
Ancak bu genetik yatkınlık, asla bir çaresizlik ilanı değildir. Araştırmalar, düzenli fiziksel aktivitenin ve yüksek lifli, protein dengeli bir beslenme modelinin FTO geninin olumsuz etkilerini büyük oranda baskılayabildiğini kanıtlıyor. Genetiğinizi bilmek pes etmek için bir neden değil, aksine kendinize karşı daha şefkatli olup biyolojinize en uygun savunma stratejisini geliştirmek için harika bir haritadır.